مـزگـانـی، یاران! ڒاخرا دیـسان
سفره ی ئـیکسیـرێ، دێو که رۆ ئـیـنـسـان 
تاری پاره ی دڵ وه ئـاواز ئـاوه رد
هه ڵاڵـه ی هـیلال مـانگی ره مه زان
ئامان، فرسه ته ن نه سفـره ی خوایی
دڵی ژه ن گـێرته به ینه سه یـقـه ل دان
بـه زمـی خـه وه ریو، کـڒه خه وی شـه و
وێـڵ که ین، له مانا کۆکتـرن حه یوان
ژیانی تـه نـیـا بۆ نـیازی تـه ن
گوم که رۆ گیانی چون ئـیـنـسـان ژیان
نه ختێ برسیه تـیو، دڵ وریایی شـه و
نزیـکـمان که رۆ وه گۆم که رده ی گیان
ده خیلـه نه ک جه م کرێـووه سفره و
ئـێـمه یچ مـه نـمـێوه بـێ به ش چون جاران
ره مه زانی ۴۰۴ جۆزه ردانی ۶۳